รักแท้-เพื่อนแท้

มันเป็นอะไร ที่หามาอยู่นาน มันเป็นอะไร ที่คุ้มที่สุดเลย มันเป็นอะไร ที่ฉันไม่เคยจะคาดคิด

* มีคนเป็นล้านเป็นพัน ทำไม่จะต้องเป็นเรา คงเป็นเพราะฟ้าให้เราเจอะเจอกัน และรักกันตลอดไป

** รักแท้ ไม่ได้เจอกันง่ายดาย เพื่อนแท้ก็ไม่หาได้ทั่วไป รักแล้วก็จะรักไม่เปลี่ยนใจ จะนานแค่ไหน รักที่ใจก็ยังมีให้กัน

เธอล่ะเป็นไง เหมือนฉันหรือเปล่าเธอ เวลาที่เจอ ใจนั้นรู้สึกดี ภูมิใจจริงๆ ที่ฉันมีเธอแบบวันนี้

---- ร๊าก - ร๊าก - ร๊าก เมิง จัง ----

28/02/49(พิมไว้ตั้งนานและไม่ได้อัพซักที)

วันเน้ดีใจสุดขีดสอบเอเน็ตเส็ดสักกะที หลังจากต้องทนทุกข์ทรมานมาแรมปี

จิงๆก้อไม่ได้อ่านมากมายหรอก ยิ่งตอนหลังๆแทบจามีกิจวัตรนอนแทนอ่านหนังสือเอ็น

พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก เด่วหาว่าเรา -อแ-ล แต่มันจิงๆนะเว่ยไม่เชื่อถามไอ้ออมดู

แท๊กทีมกันนอนอยู่ 2 คน อิอิ ช่างมานเหอะ ไม่เครียดๆ ชิวๆ เครียดมากเด่วหัวบวม

เออถือโอกาสเขียนเรื่องวันปัจฉิมเลยดีก่า..ถึงแม่มันจาผ่านมานานโคตรๆ

แต่เราจด+จำไว้เสมอนะเว่ยๆ จิงๆกะจาพิมเกทับอิหลุยส์มาน ไม่ยอมมันๆ แอบไปทำได

ให้เพื่อนๆเม้นซะง้าน แกเป็นแรงบันดาลใจให้เค้าทำ space เลยนะเนี่ย อิอิ เออลืมบอก

ขอโทษนะเว่ยที่เม้นให้น้อย คือมันตื่นตันจนพิมไม่ถูก 55+ จิงๆเราเน้นคุณภาพไม่ได้เน้นปริมาณว่ะ อิอิ

.....................................................................................................................................

ปัจฉิม ม.6 รุ่น 30 (Me๓๐Ry) 10/02/49

ตอนเช้า : ไม่มีไรมากอ่ะ ติดเข็มกลัดรุ่น + ถ่ายรุปกับเพื่อนๆ

ตอนบ่าย : ขึ้นหอประชุม ดูการแสดงไปเรื่อยๆอ่ะ ตอนเน้พูดจิงยังไม่รุสึกถึงความซึ้งว่ะ

                แถมแอบเซงไอ้กุน แมร่งๆ อย่าให้พูด เจ้าตัวคงรุตัว เคืองๆ

ตอนเย็น : กินโต๊ะจีน อาหารรสชาดแย่มาก ยิ่งก่างานราตรีอีก แต่ตอนเย็นนี่แบบซึ้งมาก...ก

                คือ ตอนแรกกลุ่มเพื่อน HyDD 8 คนอ่ะ นัดกันถ่ายรุปแบบตอนเเรกก้อบ้ากล้องกัน

                ตามเคย (สงสานคนถูกเรียกมาเปนตากล้องให้ว่ะ เงินก็ไม่ได้ซักบาทแถมต้องมาถ่าย

                รุบให้โคตรนาน) สักพักนึงเพลงไรขึ้นไม่รุแล้วมันโดนอ่ะ ก้อเรยประเดิมร้องไห้คนแรก

                เลยเรา อุดส่าห์แอบๆร้อง อิซาร่าดันเหนแล้วก็พูดเสียงดังโคตร ว่า มุกแกอย่าร้องไห้

                เส็ดแล้วมันก้อร้องตาม หลังจากนั้นโรคร้องไห้ลิซึ่มก้อได้แผ่ไปยังทุกคนๆ ยกเว้น อิหลุยส์

               ใจแข็งชิบโป๋ง แต่สุดท้ายแม่งแอบฮามันอ่ะ คนอื่นเค้าหมดฟีลกันแล้ว มันดันมาร้องไห้ขึ้นมา

               คนเดียวตอนเเรก นึกว่าจาแน่ อิอิ แต่บอกตามตรงนะว่าแอบดีใจนะเว่ยที่แกร้องไห้ ><

              ต่อมาๆพูดถึงเพื่อนห้อง 18 บ้างเด่วน้อยใจกัน ห้องเน้ๆ(ภาพรวม)ไม่หนิดเท่าเพื่อน ม.ต้นเลยอ่ะ ยังดีที่

              พอมีเพื่อนบางคนที่ทำให้เราอยากมาโรงเรียน ก็เช่น ไอ้ออม ไอ้กุน ไอ้หยก อิอิ๊บ ที่พอจาหนิดหน่อย

              (แต่คนแรกร๊ากโคตรๆ อิอิ) กับห้องเน้พึ่งจาซึ้งตอนช่วงๆพิธีเทียนอ่ะ + ก่อนพิธีเทียนนิดนึงก็ซึ้งๆโคตร

              เออ อยากบอกแกว่า เราก็รอคำเน้มานานเหมือนกันว่ะ ที่พูดกันก่อนเข้าไปพิธีเทียน ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

              เจ้าตัวคงรุ ดีนะที่เค้ามีพิธีเทียนไม่งั้นคงไม่เหนน้ำตา อิหยก แอบฮามัน ก่อนหน้าพิธีเทียนมีการมาถาม

             เพื่อนๆว่า ทำไงดีเรายังไม่ร้องไห้เลยว่ะถ้าพิธีเทียนไม่ซึ้ง แม่งก็ไม่ได้ร้องแล้วดิว่ะ แต่สุดท้ายมันก้อต้องร้อง

             เพราะมานซึ้ง ร้องกันแทบทุกคน โดยเฉพาะอิเบิร์ดอาการหนักสุด ใครเหนมานคงรุ มานร้องไห้แต่เราฮาท่ามันว่ะ

             ถ้าแมวมองมาเหนจ้างไปเล่นหนังชัว ท่าแทบร้องไห้จนเกือบจะตายประมาณนั้นๆ พอๆ เลิกพร่ำๆ เขียนความ

            ในใจถึงแต่ละคนดีก่าๆ เลียนแบบอิหลุยส์มาน ซึ้งดีๆ

.....................................................................................................................................

Message To Friends 4Ever

เพื่อนๆ 3/19

อ๋อม : ตอน ม.ต้นหนิดกานโคตร หลังจากขึ้น ม.ปลายมาห่างๆกันไปอย่างเห็นได้ชัด ก็เสียใจนิดหน่อยอ่ะ

          อารายๆก็เพื่อนใหม่ นานน้านจะเจอตัวซักที ความรุสึกดีๆที่มีให้ต่อกันมันก้อลดลงอย่างสัมผัสได้

          อย่างเช่น เมื่อวันไปสอบโอเน็ตเจอกันก็ทักเหมือนแค่คนรุจักคนๆนึง แล้วก้อผ่านไป แต่ก้อช่างมันเหอะ

          มานก้อเปนแบบนี้มานนานแล้วแหละ แกอาจจะไม่รุนะเว่ย แต่เราก็แอบคิดตลอดแหละ ตั้งแต่ ม.4แล้ว

หลุยส์ : ม.ต้นก็แทบไม่ได้คุยกันเลยเพราะมันเงียบอ่ะ แต่พอมาม.ปลายก็คุยกันมากขึ้นๆๆๆ จนกระทั่งวันที่

           จาสอบโอเน็ตก้อยังโทมาโฟ่แตกกัน อีก 2 ชม. ดูดิทำเราเสียหมดๆ อิอิ จิงๆก็ไม่มีไรเสียหรอก ชิวๆ

           แกก้อเปนคนที่เค้าไว้ใจคนนึงเลยนะเว่ย เพราะฉะนั้นจงพูมใจได้เลยๆ เด่ววันหลังมีเรื่องจาโทไปปรึกษาอีก

           ซักวานตอนปิดเทอมเราจาไปบ้านแกนะ เตรียมปัดกวาดเช็ดถูให้เรียบร้อยหล่ะ อิอิ

สอเราะห์/อิซาร่า : แกเปนเพื่อนเก่าแก่โคตร ตั้งแต่ปาถม แต่ปาถมไม่นับว่ะ ไม่เคยอยู่ห้องเดียวกันเลยแต่รุจักแก

                            เพราะชื่อเสีย(ง)แกดัง 55+ เราก็หนิดกะแกพอใช้ได้เลย ก็คุยๆกันได้ทุกเรื่อง แต่มันไม่ค่อยโทมา

                            หรอกนอกจากใกล้สอบ โทมาทุกครั้ง คือ ประมานว่าไม่สอบก็คงไม่โทมา เหนเราเปนศิรานีทาง

                            วิชาการหรอไงว้า (ล้อเล่นนะเว่ย) แต่ก้อดีใจทุกครั้งแหละที่โทมาอย่างน้อยก็เปนตัวบอกว่ายัง

                            ไม่ลืมกันๆ จบไปแล้วแกอย่าลืมเผลอตัวโทมาถามฟิสิก เคมี ชีวะ เค้านะเว่ย เค้าคงไม่ต้องเรียนแล้วว่ะ

อุ๊บ : เป็นเพื่อนที่น่ารัก ตอนม.ต้นไม่ค่อยหนิดกันแต่พอม.ปลายต้องมาอยู่ห้องเดียวกันนั่งข้างกันตอน ม.4

        ก็เลยหนิดกันขึ้น ตอน ม.5 ที่แกไปอยู่ห้อง 17 เค้าก็แอบเหงานะเว่ย ทิ้งเราไว้คนเดียวๆ โดยเฉพาะเหงาหูไม่มีเสียง

        ที่ฟังไม่รุเรื่องของแกมากระทบหูเราอีกแล้ว เออช่ายเราคิดเหมือนหลุยส์อ่ะว่าแกดูเด็กๆ แต่ตอนนี้เราว่าแก

        ก้อแก่(แดด)ขึ้นแล้วนะ ล้อเล่นๆ แต่จาเด็กจาแก่ก้อเปนเพื่อนเราเสมอนะเว่ย ขำ อย่าโกดน้าๆ

อร : ม.ต้นก็ไม่หนิดกันเท่าไหร่ๆ พอ ม.ปลายก้อเจอๆกันบ้างเพราะติดเรามานนอกกรุงอ่ะ ห่างความเจริญ  

      ไม่ค่อยพบปะใครเท่าไหร่ จิงๆนะ  แต่เราก้อยังคงคิดถึงอรเสมอน้า ไม่เคยลืมๆ ตอนแรกเราไม่เคยคิดเลยว่า

      จะรักเพื่อนๆม.ต้นขนาดนี้แต่พอเวลามันผ่านนานๆไปก้อทำให้พวกเราคิดถึงกันนะ จิงป่าอรๆ

ปุ้ย : ม.ต้นก้อหนิดแต่ ม. ปลายห่างๆกันไปแกกับไอ้กิ๊บอ่ะ ทั้งสองเลย เออที่แกหาว่าเราพูดตรงอ่ะ ขอบอกว่าไม่จิงนะเว่ย

       เราออกจาอ้อม แบบแนวกระแทกเสียดสีอ่ะ ไม่เหนตรงตงไหนเลย ลองดูป่ะหล่ะ อิอิ พูดเล่นๆ เราก้อคิดถึงแก

       เสมอนะเว่ยไปมีเพื่อนกลุ่มใหม่ก็อย่าลืมเพื่อนกลุ่มเก่าไปจากใจแล้วกัน

กิ๊บ : ม.ต้น ก่าแกจามาอยู่กุ่มเรา ฝ่าฟันกันมาเยอะ คงจำกันได้ อิอิ คิดแล้วขำว่ะ เรากะแกก้อไม่ค่อยหนิดกันเท่าไหร่แต่

       เราก็หวังว่าไปอยู่ มธ แล้วเรากะแกคงจะสนิดกันมากขึ้น ถ้าติดจุฬาห้ามเอานะ มาอยู มธ ด้วยกัน เราก็คิดถึงแก

       เหมือนที่คิดถึงคนอื่นๆ เช่นกัน รักแกน้า

เพื่อนๆ ม.6/18

ออม : แกเปนเพื่อนที่เค้าร๊ากจิงๆนะเว่ย ดีใจจังๆ ได้ไปอยู่ มธ กะแกต่อ ไม่อยากจะคิดๆ มีความสุข โดยเฉพาะ พุ้งเน้ อิอิ

         (ความในใจไม่ยาวเหมือนคนอื่นนะ เพราะ ใจแกกะใจเราใจเดียวกัน อิอิ อยากดูความในใจเมื่อไหร่เปิดดูละกาน

         ไม่ว่าๆ)

กุน : เพื่อนเครียดของเราๆ อิอิ ตอน ม.ต้นแอบหมั่นไส้ ชอบขยันเกินหน้าเกินตากุ่มเรา กวาดที่1-4 ไปหมดทิ้งเรากะอุ๊บ

        ไว้ที่ต่อจากแก พอ ม.ปลายก็มาอยู่ห้องเดียวกัน เริ่มหนิดกัน ม.5 เทอม 1 เริ่มห่างกันตอน ม.5 เทอม 2 แกแอบเก่ง

        ไปค่าย สอวน. ทิ้งเราเรียน sup'k อยู่คนเดียว แมร่งๆ แล้วหลังจากปิดเทอมก็ห่างๆ กันไปเลยเพราะคงมีโลกส่วนตัว

         กะพวก expert ทั้งหลาย พอดีเราฉลาดไม่เข้าขั้นอ่ะนะ เอาเปนเเค่น้ำจิ้มไปก่อนเด่วค่อบพร่ำต่อใน friendship

หยก : เพื่อนเป็ดของเรา อิอิ รุจักกันตอน ม.4 แต่ รุจักจิงๆตอน ม.5 ก็ดีใจนะเว่ยที่นั่งข้างแกมาตลอด 2 ปี แล้วก็

          อยาก บอกว่า 2 ปีที่ได้รู้จักกับแกมันคุ้มค่าจริงๆนะ จบไปสัญญาว่าจะไม่ลืมแกเลยน้า ไปอยู่ มหาลัย คงไม่มีใคร

         ทนรับฟังมุกแป๊ก สุดห่วยของเราอีกแล้วๆ เศร้าๆ

อิ๊บ : แฝดไอ้อุ๊บ ....จบ....

        ล้อเล่นๆ ดีใจที่แกไปอยู่ มธ ด้วยกัน จาได้หนิดกันมากขึ้นอีก หลังจากช่วง ม.6 แกทิ้งเราไปอยู่กุ่มสวย แทนที่

        จะลากเราไปเข้าด้วย หน้าตาเราเข้ากับกุ่มแกได้นะเว่ยๆ 55 อิ๊บๆ แกเปนคนน่ารักดี อยู่ด้วยแล้วมีความสุขๆ

        อยู่ มธ ก้ออย่าลืมเปนเพื่อนที่ดีต่อกันต่อไปน้าเว่ย ไอ้อิ๊บ รักแกหลายๆ  

....................................................................................................................................

ปล. เพื่อนๆ Hydd จ๋า ปิดเทอมอย่าลืมไปถ่ายรุปกันอีกนะ แล้วก็มี trip ไปสกลฯ ที่บ้านคุณหลุยส์ ไคว่างไปบ้างอ่า

ยังไม่รุเลยวันไหน เด่วจาบอกอีกที แต่อยากให้เกร่นขอๆแม่กันไว้ก่อนนะ เราก้อยังไม่ได้ขอเลยว่ะ อิอิ อยากให้ไป

กันให้ได้ทุกคนนะ งานเน้ หลุยส์บอกว่าจะให้กินอยู่อย่างดี เสียแต่ค่ารถไปนะ อิอิ

- - - รักพวกแกทู้กคนเล้ย  - - - จบไปแล้วคงคิดถึงน่าดู